Sen o szamanizmie — co oznacza wizja i podróż duszy

Co oznacza sen o szamanizmie?

Budzisz się z poczuciem, jakbyś przed chwilą wrócił z bardzo dalekiej podróży. Może we śnie biłeś w bęben i czułeś, jak rytm wciąga Cię w trans. Może przemawiał do Ciebie starzec z malowaną twarzą, podawał napój z gliniaczanej miski albo prowadził Cię ścieżką w głąb lasu. Może zamieniłeś się w zwierzę i przelatywałeś nad rzeką, której wcześniej nigdy nie widziałeś. Sny o szamanizmie zostawiają szczególny ślad — różny od zwykłego koszmaru i niepodobny do sennej krzątaniny dnia codziennego. Mają w sobie coś z wizji.

Tego rodzaju treści senne nie są w polskiej kulturze tak rzadkie, jak można by sądzić. Z klasycznych badań antropolożki Eriki Bourguignon wynika, że aż 90% z 488 zbadanych społeczności na świecie zinstytucjonalizowało jakąś formę odmiennego stanu świadomości — w tym sny rytualne i wizje (Bourguignon, 1973). Ludzki mózg jest po prostu zdolny do takich doświadczeń, niezależnie od kultury, w której wyrasta. Współczesna polska świadomość — mocno przenikana ezoteryką, podcastami o ayahuasce, filmami dokumentalnymi o syberyjskich i amazońskich szamanach — dostarcza materiału, z którego ten typ snu się buduje.

Mircea Eliade, rumuński religioznawca, w swojej fundamentalnej pracy Szamanizm i archaiczne techniki ekstazy opisał szamana jako „specjalistę od transu, podczas którego dusza opuszcza ciało i podróżuje” (Eliade, 1964). Z tej perspektywy sen szamański nie jest przypadkową fantazją — sięga do bardzo starego rezerwuaru obrazów, które ludzie używali do opisywania doświadczeń granicznych. Antropolog David Lewis-Williams w pracy The Mind in the Cave argumentuje, że nawet paleolityczne malowidła naskalne można odczytać jako zapisy stanów wizyjnych typowych dla doświadczeń szamańskich (Lewis-Williams, 2002). Mówiąc prościej: jeśli śni Ci się szaman, Twój mózg sięga po kategorię, która towarzyszy człowiekowi od kilkudziesięciu tysięcy lat.

Skąd właściwie bierze się taki sen? Współczesna psychologia wskazuje na trzy podstawowe źródła. Pierwsze to materiał kulturowy z dnia — film o Indianach, książka o ayahuasce, post w mediach społecznościowych o tradycyjnych obrzędach. Drugie to potrzeba znaczenia, która budzi się szczególnie w okresach przemiany życiowej — zmiana zawodu, koniec związku, kryzys wartości. Trzecie to skłonność psychiki do wyrażania wewnętrznych procesów w jezyku symbolu. Carl Gustav Jung opisywał figurę szamana jako manifestację archetypu „starego mędrca” lub uzdrowiciela — postaci, która pojawia się w snach wtedy, gdy potrzebujemy wewnętrznego przewodnika (Jung w analizach Krippnera, 2002).

Trzeba postawić sprawę jasno: sen szamański nie czyni z Ciebie szamana, nie zapowiada powołania do uzdrawiania innych ani — wbrew obietnicom niektórych portali ezoterycznych — nie otwiera Ci automatycznie drzwi do „świata duchów”. To, co najczęściej wyraża, to potrzebę głębokiej zmiany lub procesu, który już w Tobie trwa. Stanley Krippner, jeden z najważniejszych badaczy tego pola, w swojej pracy o szamanizmie i psychologii ostrzega przed romantyzacją: zachodni odbiorcy często projektują własne tęsknoty na obraz szamana, gubiąc kulturową złożoność oryginału (Krippner, 2002).

O szamanizmie w szerszym sennym sensie możemy mówić wtedy, gdy w samym śnie pojawia się konkretny element rytualny — bęben, ogień, dym, krąg, zwierzę-przewodnik, transowe poczucie „opuszczenia ciała”. To istotne rozróżnienie. Po prostu surowy dziwny sen z lasem i ogniskiem nie musi być snem szamańskim. Sen, w którym czujesz intencję rytuału, w którym jest porządek inicjacyjny i symbolika przemiany — już tak. Tym właśnie zajmiemy się w dalszej części artykułu, omawiając najczęstsze scenariusze, ich psychologiczne tło i to, co warto z takim snem zrobić, gdy się obudzisz.

Najczęstsze scenariusze

Spotkanie z szamanem

Najczęstszy wariant. We śnie spotykasz człowieka z malowaną twarzą, w stroju z piór lub skór, z bębnem albo grzechotką. Może mieszka w chacie nad rzeką, może wychodzi z lasu, może po prostu siedzi przy ognisku i czeka. W większości takich snów szaman nie jest groźny — patrzy na Ciebie spokojnie i jakby wiedział o Tobie więcej niż Ty sam. Z perspektywy psychologii Junga ta postać to klasyczna manifestacja archetypu Mędrca Starca: figury, którą podświadomość wysyła wtedy, gdy potrzebujesz rady, której nie potrafisz sformułować świadomie. Krippner (2002) zauważa, że spotkanie z postacią uzdrowiciela we śnie jest jednym z najczęściej raportowanych „wizyjnych” motywów w kulturach tradycyjnych i — z mniejszym natężeniem — w społeczeństwach zachodnich. Pytanie do siebie po takim śnie: jaką decyzję odkładam? Co już od dawna wiem, ale nie chcę powiedzieć tego sobie głośno?

Bycie szamanem

To Ty stoisz w środku kręgu. To Ty bijesz w bęben. Czujesz odpowiedzialność za ludzi siedzących wokół ogniska, jakby ich los zależał od tego, czy poprowadzisz ich na drugą stronę. Wariant „bycia szamanem” pojawia się szczególnie często u osób, które w życiu na jawie wchodzą w nową rolę przewodnika — rodzica, lidera zespołu, terapeuty, nauczyciela. Walsh (2007) opisuje, że w tradycjach syberyjskich „sen o powołaniu” bywał jednym z sygnałów inicjacyjnych przyszłego szamana. Z perspektywy współczesnej psychologii oznacza to coś znacznie mniej egzotycznego: psyche sygnalizuje, że bierzesz na siebie rolę, której kontury jeszcze nie są dla Ciebie jasne. Czujesz, że masz prowadzić — ale nie do końca wiesz dokąd. To dobry sen, choć obciążający; warto poszukać kogoś (mentora, terapeuty, starszego kolegi), kto pomoże Ci tę nową rolę umieścić w realiach dnia.

Rytuał — bęben, ogień, taniec

Sen z konkretnymi elementami rytualnymi: monotonny rytm bębna, dym z ogniska, kołowy taniec wokół, intonowanie pieśni. Te symbole nie są przypadkowe. Michael Winkelman w analizie neurobiologii szamanizmu wykazał, że rytmiczne dźwięki o częstotliwości około 4–7 Hz wywołują u człowieka tzw. „auditory driving response” — reakcję mózgu, która ułatwia wejście w stan zmienionej świadomości (Winkelman, 2004). Mózg pamięta tę kategorię doświadczenia nawet wtedy, gdy nigdy nie uczestniczyłeś w żadnym rytuale. Sen z bębnem i ogniem często pojawia się u osób, które przeżywają intensywny stres emocjonalny i podświadomie szukają mechanizmu rozładowania — w tradycji kulturowej rytuał jest sposobem na zorganizowanie chaosu wewnętrznego. Jeśli ten wariant wraca, sprawdź, czy w Twoim życiu nie brakuje jakiejkolwiek formy regularnego, cielesnego rozładowania napięcia.

Podróż szamańska i lot duszy

Lecisz nad lasem. Płyniesz pod wodą, oddychając jak ryba. Schodzisz w głąb jaskini, która zdaje się nie mieć dna. Sceny tego typu antropolodzy nazywają „lotem duszy” — i są jednym z najlepiej udokumentowanych wzorców szamańskich snów. Roger Walsh (2007) w monografii o światowych tradycjach szamańskich opisał trzy klasyczne kierunki podróży: w górę (do świata niebiańskiego), w dół (do świata podziemnego) i w bok (do świata przodków). Co ciekawe, te trzy kierunki bardzo silnie korelują ze strukturami snów lucid (świadomych) opisywanych przez współczesnych badaczy: Tadas Stumbrys i współpracownicy w analizie ankiet snów świadomych zidentyfikowali „latanie” jako jedno z najczęściej deklarowanych doświadczeń (Stumbrys i in., 2014). Z tego punktu widzenia szamańska podróż we śnie jest formą snu lucid — i bywa interpretowana współcześnie jako sygnał, że Twoja psychika potrzebuje szerszej perspektywy, oderwania od „naziemnego” myślenia.

Zwierzę mocy

Pojawia się wilk. Niedźwiedź. Sowa. Jaszczurka. Czasem zwierzę mówi do Ciebie ludzkim głosem, czasem wystarczy, że stoi naprzeciw — a Ty czujesz, że ma dla Ciebie wiadomość. Koncepcja zwierzęcia mocy (animal of power, totem, sojusznik) jest mocno zakorzeniona w tradycjach syberyjskich i amerindiańskich, ale w warstwie psychologicznej nawiązuje wprost do Jungowskiego archetypu Cienia lub instynktu. Richard Noll w swojej pracy o kulturowym kultywowaniu obrazów sennych argumentuje, że wizje zwierząt nie są „dostępem do innego wymiaru”, lecz wyrazem rozwiniętej zdolności wyobraźniowej, którą każdy człowiek może w sobie wytrenować (Noll, 1985). Jakie zwierzę pojawiło się w Twoim śnie? Drapieżne czy łagodne? Nazywasz je czy się go boisz? W odpowiedziach na te pytania zwykle ukryta jest informacja o tym, jaką cechę swojego charakteru Twoja psychika właśnie próbuje uznać. Sowa to często intuicja i mądrość, wilk — instynkt i lojalność, niedźwiedź — moc i ochrona, wąż — przemiana.

Inicjacja, ból, śmierć i odrodzenie

To najbardziej intensywny i najczęściej niepokojący wariant. Śnisz, że ginie ktoś, kim jesteś — Ty sam. Twoje ciało rozpada się na kawałki, a potem zostaje na nowo poskładane. Przeszłość pali się w ogniu, a Ty wstajesz inny. Etnografowie i religioznawcy nazywają to „chorobą szamańską” lub doświadczeniem inicjacyjnej śmierci-odrodzenia (Eliade, 1964; Peters i Price-Williams, 1980). W tradycyjnych kulturach takie sny były odczytywane jako znak powołania. We współczesnej psychologii klinicznej zaleca się ostrożność: bardzo intensywne sny o rozpadzie ciała, słyszenie głosów lub poczucie „mocy spoza siebie” mogą u osób predysponowanych być wczesnym sygnałem epizodu psychotycznego (Krippner, 2002). To nie znaczy, że każdy taki sen jest niepokojący — w 99% przypadków oznacza po prostu, że przechodzisz głęboką wewnętrzną transformację: rozwód, kryzys zawodowy, koniec długiej relacji, śmierć bliskiej osoby. Jung nazwałby to „koniecznością psychiczną” — śmierć starego ja, by mogło narodzić się nowe. Jeżeli sen powtarza się i towarzyszą mu objawy w dzień (utrata kontaktu z rzeczywistością, wszechmocne myśli, niepokój), nie zwlekaj z konsultacją — to nie wstyd, to roztropność.

Rośliny mocy — ayahuasca, pejotl, muchomor

Rosnące zainteresowanie ayahuaską, pejotlem czy psilocybiną sprawia, że ten wariant pojawia się w polskich snach coraz częściej. Możesz śnić, że pijesz gorzki napar, że ktoś podaje Ci grzyby, że w lesie znajdujesz ten konkretny kaktus. Sny tego typu są często „przed-doświadczeniem” — wyobraźnia testuje scenariusz, do którego psychika w dzień się przygotowuje. Z perspektywy badań nad snami i wyobraźnią to klasyczny przykład hipotezy ciągłości: tematy aktywne w dzień przenikają w noc (Domhoff, 2001). Sen w tej formie nie jest „zaproszeniem od ducha rośliny”, jakiego życzyłyby sobie ezoteryczne portale — jest informacją, że w Tobie dojrzewa pytanie o sens, transformację, odkrycie czegoś, co w trzeźwym świecie wydaje się niedostępne. Warto zapytać siebie: czego naprawdę szukam? Czy istnieje droga do tego doświadczenia, która nie wymaga substancji — medytacja, terapia, retreat, długa rozmowa z kimś, kto zna Cię od dawna?

Bęben, dźwięk, trans bez fabuły

Ostatni częsty wariant nie ma wyrazistej historii. To raczej wrażenie. Słyszysz monotonny rytm bębna. Widzisz światło. Czujesz, że coś się dzieje, ale nie potrafisz tego nazwać. Tego rodzaju „abstrakcyjne” sny szamańskie Harry Hunt w klasycznej pracy o naturze świadomości opisał jako sny „archaiczno-mitologiczne” — wyróżniające się intensywnością emocjonalną i symboliczną gęstością przy jednoczesnym braku wyraźnej fabuły (Hunt, 1995). Ich frekwencja koreluje z wrażliwością emocjonalną i otwartością na doświadczenie — cechami osobowościowymi opisanymi w wielkiej piątce. Jeśli to Twój wariant, prawdopodobnie jesteś osobą o cienkich granicach psychicznych w sensie zaproponowanym przez Hartmanna — i to nie jest słabość, to specyficzna forma wrażliwości, którą warto chronić.

Co mówi psychologia?

Współczesna psychologia patrzy na sny o szamanizmie z trzech komplementarnych perspektyw, które wzajemnie się uzupełniają.

Perspektywa antropologiczna i transpersonalna. Stanley Krippner, jeden z najważniejszych badaczy tego pola, w swoim artykule dla American Psychologist argumentuje, że szamanizm nie jest „prymitywną” formą psychologii, lecz złożonym systemem pracy z odmiennymi stanami świadomości, który zachodnia nauka dopiero zaczyna rzetelnie analizować (Krippner, 2002). Z jego perspektywy sen z elementami szamańskimi u zachodniego odbiorcy najczęściej oznacza próbę psychiki, by sięgnąć po obrazy integrujące — łączące to, co świadome, z tym, co stłumione. Roger Walsh w monografii o światowych tradycjach szamańskich (Walsh, 2007) podkreśla, że sen szamański w tradycji nigdy nie był celem sam w sobie — zawsze był początkiem procesu, którego ukoronowaniem była przemiana zachowania na jawie.

Perspektywa neurokognitywna. Michael Winkelman, w cyklu prac o neurobiologii szamanizmu, pokazał, że doświadczenia opisywane przez tradycje szamańskie mają solidne ugruntowanie w fizjologii mózgu — niskoczęstotliwościowy bęben (4–7 Hz) wywołuje synchronizację fal theta, charakterystyczną dla głębokich stanów medytacyjnych i hipnozy (Winkelman, 2004; Winkelman, 2010). Z perspektywy snu oznacza to, że sceny rytualne we śnie sięgają do tych samych mechanizmów neuronalnych, które aktywują się przy realnym treningu medytacyjnym. To dlatego ludzie po snach „szamańskich” raportują głębokie poczucie spokoju lub, przeciwnie, intensywnego pobudzenia — fizjologia jest realna, nawet jeśli scena była „tylko” snem.

Perspektywa kognitywna i zwykłego śnienia. William Domhoff, jeden z czołowych badaczy snu, w swojej neurokognitywnej teorii snów argumentuje, że treść snów odzwierciedla codzienne troski, zainteresowania i konflikty śniącego — z dużą wiernością wobec życia na jawie (Domhoff, 2001). To tak zwana hipoteza ciągłości: jeżeli interesujesz się ezoteryką, słuchasz podcastów o psychodelikach, czytasz Castanedę — Twoje sny zawierają więcej takich obrazów niż sny osoby, dla której to obojętne tematy. Ta perspektywa nie odbiera snom o szamanizmie ich znaczenia. Mówi tylko, że ich pierwszym źródłem jesteś Ty — Twoje lektury, Twoje pytania, Twoje aktualne emocjonalne wyzwania — a nie zewnętrzny świat duchowy.

Sny lucid jako most. Współczesne badania nad snami świadomymi (lucid dreams) sugerują interesujące przejście między tymi perspektywami. Stumbrys i współpracownicy w ankiecie ponad 600 osób raportujących sny lucid wykazali, że doświadczenie świadomości w trakcie snu często łączy się z wrażeniem „spotkania z postacią” o szczególnej mądrości lub mocy (Stumbrys i in., 2014). Schredl i Erlacher w reprezentatywnej próbie niemieckiej ustalili, że około 51% dorosłych miało w życiu przynajmniej jeden sen lucid, a 20% raportuje je regularnie (Schredl i Erlacher, 2011). Jeżeli Twój sen szamański miał cechy snu świadomego — wiedziałeś, że śnisz, mogłeś coś w nim zmienić — należysz do statystycznej mniejszości, ale wcale nie nadzwyczajnej. Można tej zdolności uczyć się dalej, korzystając z udokumentowanych technik typu MILD lub WBTB.

Co zrobić po takim śnie?

Sen z silną symboliką szamańską zostawia ślad na cały dzień. Oto, co możesz zrobić, żeby ten ślad zamienić w użyteczne narzędzie samopoznania, zamiast w niepokój lub przesądną fascynację.

1. Zapisz sen, zanim zblednie. Z każdą minutą po przebudzeniu sen słabnie — to dobrze udokumentowany efekt. Zapisz w telefonie lub w notatniku przy łóżku: kogo widziałeś, jakie elementy rytualne się pojawiły (bęben, ogień, zwierzę, krąg), co czułeś w trakcie i zaraz po. Po dwóch-trzech tygodniach prowadzenia takiego dziennika pojawiają się wzorce — i często to one, a nie pojedynczy sen, mówią o Tobie najwięcej.

2. Zadaj sobie cztery pytania. Przed jaką zmianą lub decyzją obecnie stoję? Czy w moim życiu jest coś, co domaga się symbolicznej śmierci — stara rola, nawyk, relacja, przekonanie? Jakie zwierzę lub postać pojawiła się we śnie i jaką cechę w sobie ono reprezentuje? Czy w ostatnim czasie eksponowałem się na materiały o szamanizmie, ezoteryce, psychodelikach — i czy sen może być prostym przetworzeniem tych bodźców?

3. Praca z obrazem na jawie. Jung proponował metodę „aktywnej imaginacji”: w spokojnej chwili przywołujesz najważniejszą scenę ze snu i pozwalasz, by historia rozwinęła się dalej w wyobraźni — bez wymuszania, ale z otwartością. Wielu współczesnych terapeutów pracujących w nurcie psychologii głębi stosuje tę technikę z dobrym efektem. Nie potrzebujesz do tego szamana — wystarczy dwadzieścia minut spokoju i kartka papieru.

4. Ostrożność wobec praktyk. Jeżeli sen jest tak intensywny, że budzi w Tobie pragnienie udziału w obrzędzie ayahuaski lub innym „retrecie szamańskim”, zatrzymaj się. Roger Walsh i Charles Tart wielokrotnie ostrzegali, że niekontrolowane uczestnictwo w takich obrzędach — szczególnie u osób z historią epizodów lękowych, depresji lub psychozy w rodzinie — może wywołać poważne problemy psychiczne (Walsh, 2007). Polskie przepisy prawne dotyczące substancji psychoaktywnych są w wielu wypadkach jednoznaczne, niezależnie od kontekstu rytualnego. Jeśli sen sygnalizuje głębokie pragnienie przemiany, znacznie bezpieczniejszą drogą jest psychoterapia — także w nurcie transpersonalnym lub jungowskim — niż samodzielne eksperymentowanie.

5. Kiedy szukać pomocy. Umów wizytę u psychologa lub psychiatry, jeżeli sny szamańskie powtarzają się tygodniami z silnym lękiem, towarzyszy im poczucie odrealnienia w dzień, słyszysz głosy lub czujesz, że jesteś „wybrany” do specjalnej misji niezrozumiałej dla otoczenia. Te ostatnie sygnały — szczególnie w połączeniu — bywają wczesnym objawem stanów wymagających specjalistycznej pomocy. Im szybciej zadziałasz, tym większa szansa, że pozostaną tym, czym najczęściej są: silnym, symbolicznym snem, a nie czymś więcej.

Co mówią drukowane senniki o szamanizmie?

Klasyczne senniki nie zawierają hasła „szamanizm” w tej formie, w jakiej rozumiemy je dziś — sam termin upowszechnił się w Europie dopiero w XIX wieku za sprawą badań nad ludami syberyjskimi. Ale wszystkie wielkie tradycje sennikowe odnosiły się do figur i scen, które dziś nazywamy szamańskimi: czarownik, mędrzec, rytuał, sen wizyjny.

Sennik Artemidora (II w. n.e.)

Artemidoros z Daldis, autor pierwszego systematycznego sennika w historii (Oneirocritica), nie używa słowa „szaman”, ale rozróżniał sny prorocze (oneiroi) od zwykłych (enhypnia) i poświęcał szczególną uwagę snom kapłanów oraz osób wtajemniczonych. Dla osoby świeckiej sen o spotkaniu wieszcza, kapłana lub uzdrowiciela oznaczał według niego nadchodzącą informację o wadze życiowej — coś, co śniący powinien usłyszeć, a czego dotąd unikał. Interpretacja zależała od statusu społecznego: dla kupca to porada w sprawie interesów, dla wojownika — ostrzeżenie o decyzji honorowej.

Sennik Ibn Sirina (VIII w.)

Najsłynniejszy sennik świata muzułmańskiego rozróżniał trzy źródła snów: prawdziwe (od Allaha), fałszywe (od szatana) i te wynikające z podświadomości. Ibn Sirin patrzył nieufnie na sny zawierające elementy obrzędów spoza islamu i uznawał je raczej za pokusę niż za źródło wiedzy. Z jego perspektywy sen, w którym uczestniczysz w rytuale „pogan”, byłby ostrzeżeniem, by zbadać własną wiarę i intencje. Dla współczesnego czytelnika świeckiego ta interpretacja może być inspirująca w jednym sensie: pyta, czy to, do czego dążysz, jest naprawdę Twoje, czy raczej ulegasz modzie.

Sennik ludowy polski

Polska tradycja ludowa, zebrana m.in. przez Stanisławę Niebrzegowską, znała figurę „znachora”, „szeptuchy”, „zamawiacza chorób” — postaci pełniące w wielu wsiach rolę funkcjonalnie zbliżoną do szamana. Sen o spotkaniu znachora oznaczał najczęściej zbliżającą się chorobę w rodzinie lub konieczność „odczynienia” złych myśli. Pojawienie się we śnie ognia w kręgu, dymu lub bębna interpretowano dwojako: pomyślnie, jeśli ogień grzał, niepomyślnie, jeśli dymił. Polska tradycja stosowała tu zasadę kontrastu: silny sen wizyjny u osoby zdrowej oznaczał często odwrotność tego, co się w nim wydarzyło — strach przed rozpadem zwiastował nową stabilność.

Sennik Millerów (1901)

Gustavus Hindman Miller, autor najczęściej cytowanego sennika świata, w swoim wydaniu nie zawiera bezpośredniego hasła „szaman”, ale zawiera wpisy o „czarowniku”, „czarodzieju” oraz o snach inicjacyjnych. Zgodnie z pragmatycznym tonem całego dzieła Miller traktuje takie sny jako ostrzeżenie biznesowe lub osobiste: spotkanie z czarodziejem oznacza, że ktoś w Twoim otoczeniu próbuje Cię zmanipulować, a uczestnictwo w tajemnym obrzędzie zwiastuje konieczność weryfikacji towarzystwa, w którym się obracasz. Miller, jak wszędzie, jest ostrzegawczy.

Sennik psychologiczny

Tradycja psychoanalityczna i jungowska podchodzi do snów o szamanizmie najbardziej życzliwie. Freud uznałby figurę szamana za sublimację autorytetu ojcowskiego — postać, której śniący szuka jako źródła zakazu lub pozwolenia. Jung widział w nim manifestację archetypu Mędrca Starca lub Uzdrowiciela, jednej z najważniejszych figur indywidualnego procesu indywiduacji. Współcześni badacze, jak Krippner czy Walsh, łączą te perspektywy z ujęciem antropologicznym: sen szamański to dla nich symboliczna „rama” dla procesu psychicznej integracji.

Konsensus: Tradycyjne senniki rozkładają się w interpretacji. Religijne (Ibn Sirin) i pragmatyczne (Miller) widzą w takim śnie ostrzeżenie. Antyczna (Artemidor) i ludowa polska traktują go jako sygnał ważnej wiadomości lub przemiany. Psychologiczna — jako autentyczny ruch psychiki ku integracji. Co je łączy: żadna nie traktuje snu szamańskiego jako trywialnego. Wszystkie zgadzają się, że taki sen warto poważnie usłyszeć.

Pytania i odpowiedzi

Zobacz takze

• Sen o przyszłości
• Sen o modlitwie
• Realne sny
• Sen o kadzidle
• Sen o gryzącym psie
• Sen o wypadku samochodowym