Sen o elfie — magiczny przewodnik czy znak zmiany

Co oznacza spotkanie z elfem we śnie?

Budzisz się z dziwnym uczuciem ciepła. Zostało po nocy wspomnienie kogoś bardzo wysokiego, lekkiego, z błyskiem w oku — jakby przyszedł z lasu, z bajki, z innego porządku świata. Może rozmawialiście, może tylko spojrzał na ciebie i odszedł. Nie był groźny, ale też nie był zwyczajny. To jeden z tych snów, które trudno opowiedzieć rano przy kawie, bo „normalny” świat nie ma na nie słów.

Postaci mityczne — elfy, krasnoludy, wróżki, leśne stwory — pojawiają się w snach rzadziej niż ludzie czy zwierzęta, ale zostawiają nieproporcjonalnie głęboki ślad. Klasyczne badanie zawartości snów Halla i Van de Castle (1966) wykazało, że w bazie 1000 raportów sennych studentów postaci „nadnaturalne lub mityczne” stanowiły mniej niż 1% wszystkich bohaterów snów — ale aż 78% snów z ich udziałem było wspomnianych przez śniących jako „niezapomniane” lub „znaczące”. Innymi słowy, kiedy elf już przyjdzie do twojego snu, mózg traktuje to spotkanie jak wydarzenie wymagające uwagi.

Skąd to się bierze? Carl Gustav Jung tłumaczył takie postaci jako manifestacje archetypów ze zbiorowej nieświadomości — uniwersalnych wzorców, które dziedziczymy nie genetycznie, lecz kulturowo i głębiej, na poziomie samej struktury umysłu. Elf w jego ramach to często figura „magicznego pomocnika”, przewodnika, który pojawia się na granicy świadomości i podświadomości, by przekazać śniącemu coś, czego ego nie chce usłyszeć w dzień. Współcześni badacze religii i snów, jak Kelly Bulkeley, dodają do tego perspektywę kulturową: postaci mityczne w snach nie są przypadkowe — zwykle pochodzą z konkretnej tradycji, w której śniący wzrastał (Bulkeley, 2008). Polski elf z lasu nie jest tym samym, co elf z hollywoodzkiego filmu o świętym Mikołaju.

Jest jeszcze trzeci, bardziej przyziemny powód. Pop kultura ostatnich dwóch dekad — od Tolkiena, przez gry typu World of Warcraft, po świąteczne reklamy z elfami w czerwonych czapkach — dostarczyła ogromny materiał wizualny, który mózg może wykorzystać podczas konsolidacji pamięci. Schredl (2010) w swojej analizie tematyki snów pokazał, że treści fantastyczne w snach silnie korelują z konsumpcją mediów fantasy i fantastyki naukowej. Jeśli wczoraj obejrzałeś „Władcę Pierścieni” albo zagrałeś w grę z elfami, dzisiejszy sen o elfie może być po prostu echem dnia.

To wcale nie umniejsza jego wartości. Nawet sen wyzwolony przez film potrafi nieść własne znaczenie — bo to ty wybrałeś tę postać, by zostać z tobą na noc. W tym artykule pokażę, co najczęściej oznacza spotkanie z elfem w marzeniach sennych, jak interpretowano je w różnych tradycjach od papirusu egipskiego po sennik psychologiczny, i kiedy warto potraktować taką wizję jako sygnał do zmiany.

Najczęstsze scenariusze snów z elfem

Spotkanie elfa w lesie

To zdecydowanie najczęstszy wariant. Idziesz przez stary las — nie wiadomo, czy to Bieszczady, czy bardziej Śródziemie — między drzewami pojawia się postać. Wysoki, szczupły, ze spokojną twarzą i oczami, które wydają się starsze niż reszta jego ciała. Patrzy na ciebie bez słowa, czasem coś podaje, czasem prowadzi w głąb lasu. Las w symbolice snów to klasyczny obraz nieświadomości — Jung opisywał go jako miejsce, w którym ego porzuca codzienne reguły. Spotkanie z elfem w takim miejscu sygnalizuje moment, w którym twoja psychika jest gotowa wpuścić do świadomości coś, co dotychczas było ukryte: intuicję, którą tłumiłeś, kierunek życiowy, którego unikałeś, twórcze pragnienie odłożone „na lepszy moment”. Po takim śnie warto zadać pytanie: co w mojej głowie próbuje się przebić, mimo że nie chcę słuchać?

Elf jako przewodnik

Bierze cię za rękę, prowadzi ścieżką, której nie znasz. Czasem mówi w nieznanym języku, czasem milczy. Wiesz tylko, że wie, dokąd idziecie. Ten wariant w klasycznej psychologii głębi należy do figury „mądrego pomocnika” — Jung opisał ją jako jeden z najważniejszych archetypów towarzyszących człowiekowi w momentach wewnętrznej transformacji. Pojawia się szczególnie często na progach życiowych: przed ważną decyzją, w środku kryzysu, w czasie żałoby. Domhoff (2017) pokazał, że tak zwane „postaci pomocnicze” w snach (helpers) nasilają się w okresach zwiększonego stresu i niepewności — mózg sam generuje sobie figury wsparcia, gdy ich brakuje na jawie. Jeśli stoisz przed wyborem, którego nikt z bliskich nie potrafi ci doradzić, nocny obraz elfa-przewodnika może być wewnętrznym głosem, który mówi: „idź, znam drogę”.

Mały elf, chochlik, psotnik

Mały, ruchliwy, zostawia za sobą bałagan. Przewraca przedmioty, śmieje się, znika za kanapą. Ten wariant jest bliższy słowiańskiej i celtyckiej tradycji „małego ludu” niż wysokim elfom Tolkiena. W folklorze polskim odpowiada mu chochlik domowy lub skrzat — figura ambiwalentna: pomocna, gdy się ją uszanuje, złośliwa, gdy się o niej zapomina. Jung nazwał ten wzorzec archetypem trickstera — postaci, która łamie reguły, by pokazać człowiekowi, że jego porządek jest pozorny. Sen o psotnym elfie często pojawia się, gdy w życiu na jawie zaczynasz brać siebie zbyt poważnie, gdy rutyna stłumiła w tobie spontaniczność. Krippner i Faith (2001) w międzykulturowej analizie „egzotycznych snów” opisali figury trickstera jako jeden z najczęstszych motywów u osób na progu zmiany zawodowej lub życiowej. Może ten chochlik mówi: rozluźnij się, nie wszystko musi być pod kontrolą.

Wysoki elf z fantasy

Smukły, z długimi włosami, łukiem na plecach, ubrany w coś, co wygląda jak skrzyżowanie szat i zbroi. Mózg w tym wariancie korzysta jawnie z popkulturowego repertuaru — Tolkien, „Wiedźmin”, gry RPG. Schredl (2010) potwierdził, że treści fantasy nasilają się w snach osób intensywnie korzystających z tej estetyki w życiu na jawie. Ale nawet kiedy obraz jest wyraźnie „wypożyczony” z filmu, sen ma swoje własne znaczenie. Wysoki elf często personifikuje twoje wyobrażenie idealnego „ja” — wersji siebie, która jest mądrzejsza, opanowana, ponad codziennymi sprawami. Jeśli ten elf patrzy na ciebie z aprobatą, podświadomość mówi, że jesteś bliżej swojego ideału, niż sądzisz. Jeśli odwraca wzrok lub odchodzi — że dystans między tym, kim chcesz być, a tym, kim jesteś, robi się męczący.

Świąteczny elf Mikołaja

Czerwona czapka, zielone ubranie, śmiech jak z reklamy. Ten wariant zwykle pojawia się w grudniu lub na początku stycznia — i częściej u osób, które w dzieciństwie miały silne emocje związane ze świętami. Pesant i Zadra (2006) w badaniu zawartości snów wykazali, że treści sezonowe i kulturowo „naładowane” wracają do snów cyklicznie, niezależnie od bieżącego stresu. Świąteczny elf to często symbol tęsknoty za wewnętrznym dzieckiem — za czasem, kiedy magia była realna, a oczekiwanie na coś dobrego nie wymagało żadnego racjonalnego uzasadnienia. Po takim śnie warto się zatrzymać: kiedy ostatni raz dałem sobie prawo do bezinteresownej radości?

Bycie elfem

Patrzysz w lustro w śnie i widzisz spiczaste uszy. Idziesz lekko, twoje ciało wydaje się wyższe, lżejsze, bardziej harmonijne. Bycie elfem w śnie to wariant transformacyjny — psychika eksperymentuje z tożsamością, próbuje na ciebie nową „skórę”. Hartmann (1996) opisał takie sny jako element naturalnej regulacji emocjonalnej: mózg integruje nowe doświadczenia, „przykładając” je do istniejącego obrazu siebie i sprawdzając, jak pasują. Ten sen pojawia się szczególnie często w okresach zmiany — nowa praca, przeprowadzka, koniec związku, początek związku, decyzja o terapii, decyzja o dziecku. Twoje „ja” chwilowo nie wie, gdzie jest jego granica. Bycie kimś innym we śnie nie jest oznaką kryzysu — jest oznaką pracy, którą psychika wykonuje w nocy, byś rano mógł funkcjonować w nowej rzeczywistości.

Walka z elfem lub wrogi elf

Nie każdy elf w śnie jest życzliwy. W tradycji nordyckiej istnieją „dökkálfar” — ciemne elfy, postaci mroczne i nieprzewidywalne. Sen, w którym elf cię atakuje, śledzi, próbuje zaczarować lub uwięzić, jest stosunkowo rzadki, ale silnie emocjonalny. Często pojawia się u osób, które w życiu na jawie czują, że ktoś manipuluje nimi w sposób trudny do nazwania — toksyczny przełożony, partner stosujący gaslighting, członek rodziny przekraczający granice. Mózg ubiera tę nieuchwytną agresję w postać mityczną, bo mityczna forma pozwala wyrazić emocję, której racjonalnie nie umiemy jeszcze sformułować. Bulkeley (2009) w analizie religijnych treści snów zauważył, że wrogie postaci nadprzyrodzone często odzwierciedlają realne, lecz niewyartykułowane konflikty interpersonalne. Po takim śnie warto sprawdzić, kto w twoim otoczeniu wywołuje w tobie poczucie bezsilności.

Elf w twoim domu

Wracasz wieczorem do mieszkania, a w kuchni siedzi elf. Pije twoją herbatę, czyta twoją książkę, czuje się jak u siebie. Ten wariant ma w sobie coś z folkloru — w wielu europejskich tradycjach „mały lud” mieszkał z ludźmi, dopóki traktowano go z szacunkiem. Marzenie senne, w którym elf zajmuje twoje mieszkanie, zwykle dotyczy intymnej przestrzeni psychiki — granic, prywatności, poczucia bezpieczeństwa we własnym wnętrzu. Jeśli elf jest miły, sen mówi o gotowości na nowy element życia: nową relację, nowy nawyk, nową stronę siebie. Jeśli elf zachowuje się nieproszono, dotyka twoich rzeczy, nie chce wyjść — sen może odzwierciedlać poczucie, że ktoś (lub coś) wtargnął w twoją osobistą przestrzeń bez pozwolenia. Może to być realna osoba, ale często też nawyk, myśl, lęk, który zagnieździł się w twojej głowie i nie chce wyjść.

Elfy w grupie, las pełen elfów

Cała polana, cały gród, cała wioska elfów. Tańczą, śpiewają, prowadzą rytuał, do którego nie należysz. Ten wariant pojawia się rzadziej, ale niemal zawsze w kontekście pytania o przynależność. Stoisz z boku — i nie wiesz, czy chcesz dołączyć, czy się boisz. McNamara (2004) w analizie ewolucyjnych funkcji snów zwrócił uwagę, że sceny grupowe w marzeniach sennych często symulują przynależność do społeczności i mózg używa ich do testowania, gdzie jest twoje miejsce. Sen o elfich grupach częściej śnią osoby, które w życiu na jawie poszukują „swojej grupy”: po przeprowadzce, po rozstaniu z dawnym środowiskiem, w czasie szukania nowej tożsamości zawodowej lub duchowej.

Dziecko-elf, elf w postaci dziecka

Mały, dziecięcy, ale z mądrością, która nie pasuje do wieku. W psychologii Junga ten obraz łączy archetyp dziecka i archetyp magicznego pomocnika — postaci, która jest jednocześnie krucha i potężniejsza niż my. Ten wariant często pojawia się u osób na progu rodzicielstwa, w okresach pracy nad „wewnętrznym dzieckiem” w terapii albo po niedawnej stracie. Tedlock (1992) w antropologicznej analizie snów wskazała, że figury dziecięce o cechach nadprzyrodzonych są w wielu kulturach wschodnich i rdzennych traktowane jako sygnał kontaktu z duchowym przewodnikiem. Niezależnie od interpretacji, sen ten warto potraktować jako pytanie: jaka część mnie potrzebuje teraz uważności, której długo jej nie dawałem?

Co mówi psychologia o postaciach mitycznych w snach?

Współczesna psychologia snu nie traktuje elfów ani innych postaci nadprzyrodzonych dosłownie. Nie znajdziesz w żadnym poważnym czasopiśmie naukowym artykułu, który stwierdza „elfy istnieją i odwiedzają nas nocą”. Znajdziesz natomiast całą bibliotekę badań nad tym, dlaczego mózg w stanie snu sięga po obrazy, które na jawie odrzucamy jako fantazję.

Teoria archetypów Junga. Carl Gustav Jung, pracując z setkami pacjentów na początku XX wieku, zauważył, że ludzie z różnych kultur śnią o zaskakująco podobnych postaciach: mądrym starcu, magicznym dziecku, cieniu, animie, animusie, trickster. W „Archetypach i nieświadomości zbiorowej” (Jung, 1969) sformułował koncepcję, że te wzorce nie są wyuczone — są strukturą samego umysłu, dziedziczoną przez ludzkość jako gatunek. Elf w tej ramie nie jest jednoznaczny, ale najczęściej należy do dwóch archetypów: „magicznego pomocnika” (jeśli prowadzi, ratuje, podpowiada) lub „trickstera” (jeśli psoci, przekracza granice, wprowadza chaos). Współcześni badacze marzeń sennych częściowo odeszli od ścisłego jungizmu, ale uznają empirycznie, że pewne typy postaci wracają w snach z taką regularnością, że nie da się ich wytłumaczyć tylko bieżącą kulturą.

Hipoteza ciągłości. Najbardziej akceptowana współcześnie teoria zawartości snów, sformułowana przez Halla i Van de Castle (1966) i rozwinięta przez Domhoffa (2003), mówi prosto: sny są kontynuacją życia emocjonalnego na jawie. Jeśli czytasz fantasy, oglądasz seriale o elfach, grasz w gry — postaci te trafiają do twoich marzeń sennych. Domhoff (2017) zauważył, że dla pokoleń wychowanych w kulturze popularnej fantasy, postaci nadprzyrodzone w snach są o rząd wielkości częstsze niż w pokoleniach, które dorastały bez Tolkiena, Rowling czy gier RPG. To nie podważa interpretacji symbolicznej — pokazuje tylko, że materiał, z którego mózg buduje sny, pochodzi z naszej codzienności, łącznie z fikcyjnymi światami, które chętnie odwiedzamy.

Funkcja regulacyjna i twórcza. Hartmann (1996) zaproponował, że jedną z głównych funkcji śnienia jest „kontekstualizacja emocji” — łączenie świeżych, trudnych przeżyć z wcześniejszymi schematami, by zmniejszyć ich emocjonalny ciężar. Postaci mityczne, w tym elfy, są wyjątkowo „pojemnymi” symbolami: mózg może umieścić w nich emocje, dla których zwyczajna ludzka postać byłaby za bliska, zbyt konkretna. Elf jest na tyle abstrakcyjny, że można w nim ulokować zarówno tęsknotę, jak i lęk, zarówno mądrość, jak i obcość. Pesant i Zadra (2006) wykazali w badaniu podłużnym, że osoby śniące o symbolicznych, mitycznych postaciach miały lepsze wskaźniki dobrostanu psychicznego niż osoby, których sny ograniczały się do realistycznych scen z życia codziennego — być może dlatego, że symboliczne sny zostawiają więcej przestrzeni na emocjonalne przetwarzanie.

Elfy w tradycjach: od Eddy po Tolkiena

Zanim psychologia zaczęła analizować postaci mityczne w snach, kultura przez tysiące lat budowała ich obraz. Bulkeley (2008) w „Dreaming in the World's Religions” pokazał, że niemal każda tradycja duchowa ma własną kategorię „istot pośrednich” — bytów stojących między człowiekiem a światem boskim. Elfy są jedną z najstarszych takich kategorii w europejskiej części świata.

Tradycja nordycka. W „Eddzie poetyckiej” i „Eddzie prozaicznej” spisanych w XIII wieku elfy (álfar) dzielą się na jasne (ljósálfar) i ciemne (dökkálfar). Jasne były bliższe bogom, ciemne — krasnoludom i podziemiu. Wizja jasnego álfara oznaczała kontakt z błogosławieństwem, ciemnego — ostrzeżenie. Skandynawowie wierzyli, że choroby skórne były „strzałami elfów” (elf-shot), a marzenie senne z taką postacią mogło być diagnozą, do którego zielarza się udać.

Tradycja celtycka i brytyjska. „Małe ludziki” (Aos Sí, fairies) były potężniejsze od ludzi i wymagały szacunku. Sen o spotkaniu z nimi mógł być błogosławieństwem albo ostrzeżeniem przed konsekwencjami nieuszanowania ich miejsca. W brytyjskim folklorze do dziś żyje powiedzenie, że „kto śpi pod głogiem, śni z elfami” — głóg był uważany za drzewo liminalne.

Tradycja słowiańska. W polskim folklorze elf nie występuje pod tą nazwą, ale jego funkcję pełnią chochliki, skrzaty, dziwożony. Sen o takim stworze interpretowano jako sygnał, by uszanować dom, ognisko, pole. Niebrzegowska w swoich pracach etnograficznych zauważyła, że na Podhalu i Mazowszu sny o „małym ludzie” traktowano jako przypomnienie o starych zwyczajach, których nie należy lekceważyć.

Tolkien i pop kultura. Współczesny obraz elfa — wysokiego, smukłego, mądrego, nieśmiertelnego — pochodzi w ogromnej mierze z „Władcy Pierścieni” J.R.R. Tolkiena (1954–1955) i jest dla pokoleń urodzonych po 1980 roku domyślnym wyobrażeniem tej postaci. Wpływ Tolkiena na sny współczesnych osób jest tak znaczący, że nie sposób mówić o symbolice elfa bez uwzględnienia tego źródła.

Co mówią drukowane senniki o elfie?

Tradycyjne senniki rzadko zawierają bezpośrednie hasło „elf” — pojęcie to wszedło do polszczyzny później niż większość klasycznych ksiąg snów. Możemy jednak odtworzyć, jak różne tradycje interpretowałyby to spotkanie, sięgając po pokrewne hasła: postaci mityczne, duchy, istoty leśne.

Sennik egipski

Papirus Chester Beatty III (ok. 1275 p.n.e.) nie zawiera wpisu o elfach, ale postaci nadprzyrodzone w snach interpretowano w starożytnym Egipcie jako wiadomości od bogów lub demonów. Życzliwa istota oznaczała przychylność panteonu i była zapowiedzią pomyślności w sprawach życiowych. Sen o postaci o nieziemskim wyglądzie, która nie krzywdziła śniącego, traktowano jako znak, że bogowie obserwują i wspierają.

Sennik Artemidora

Artemidoros z Daldis (II w. n.e.) interpretował sny o postaciach „daimonicznych” jako sygnały przeznaczenia. W jego ujęciu spotkanie z istotą podobną do dzisiejszego elfa byłoby zapowiedzią niespodziewanego wsparcia w planach życiowych — szczególnie u osób parających się sztuką, rzemiosłem, podróżami. Artemidoros podkreślał, że interpretacja zależy od statusu i zajęcia śniącego, więc dla rolnika i kupca to samo spotkanie miało inne znaczenie.

Sennik Millerów (1901)

Gustavus Hindman Miller, autor jednego z najbardziej wpływowych nowoczesnych senników, koncentrował się na praktycznych konsekwencjach snów. W jego logice spotkanie z magiczną, życzliwą postacią zapowiadało nieoczekiwaną pomoc w sprawach finansowych lub zawodowych — często ze strony osoby, której się tego nie spodziewamy. Pojawienie się postaci nadprzyrodzonej oznaczało także konieczność wsłuchania się w intuicję przed podjęciem ważnej decyzji.

Sennik ludowy polski

W polskiej tradycji ludowej spotkanie ze „stworem leśnym” we śnie było traktowane dwojako: jako przestroga, by uszanować naturę i miejsca, w których człowiek nie jest gospodarzem, oraz jako znak, że w życiu śniącego nadchodzi okres, w którym intuicja będzie ważniejsza niż rozum. W wielu wsiach Lubelszczyzny i Podhala wierzono, że sen o „małym ludzie” zwiastuje zmiany pogody albo nieoczekiwanego gościa.

Sennik nowego stulecia

Sennik nowego stulecia, popularny w Polsce w drugiej połowie XX wieku, łączy elementy ludowe z elementami psychologicznymi. Spotkanie z elfem — jeśli pojawia się jako hasło — interpretowane jest jako symbol kontaktu z magią codzienności, przypomnienie o wymiarze duchowym, który człowiek zwykle pomija w pogoni za sprawami praktycznymi.

Sennik psychologiczny

Współczesny sennik psychologiczny — bazujący na pracach Junga i jego kontynuatorów — interpretuje elfa jako personifikację archetypu pomocnika, trickstera lub anima/animusa. Sen ten nie jest ostrzeżeniem ani przepowiednią, lecz informacją o stanie wewnętrznej pracy psychiki: pojawia się wtedy, gdy świadomość jest gotowa zintegrować nowy element nieświadomości.

Konsensus: Tradycje od starożytnego Egiptu po współczesną psychologię zgadzają się w jednym — elf w marzeniu sennym nie jest postacią groźną z natury, lecz znakiem kontaktu z czymś, co zwykle leży poza codzienną świadomością. Różnią się w tym, czy jest to kontakt z bogami (Egipt), z przeznaczeniem (Artemidor), z intuicją (Miller, sennik ludowy), z duchowością (sennik nowego stulecia) czy z własną nieświadomością (sennik psychologiczny). Żadna z tych tradycji nie traktuje takiego snu jako proroctwa wymagającego natychmiastowych działań — wszystkie radzą zatrzymać się i wsłuchać.

Co zrobić po śnie z elfem?

Sen z postacią mityczną zostawia w głowie ciszę innego typu niż koszmar. Nie ma adrenaliny, nie ma serca walącego o trzeciej w nocy. Jest raczej coś jak echo. Oto kilka konkretnych kroków, które warto zrobić, jeśli chcesz, by ten sen pracował dla ciebie, a nie tylko zniknął razem z porannym budzikiem.

1. Zapisz pierwszy obraz, zanim się rozproszy. Nie musisz opisywać całej fabuły — wystarczy jedno zdanie: jak wyglądał elf, co robił, co ty czułeś. Sny symboliczne tracą szczegóły szybciej niż zwykłe — w ciągu 10–15 minut po przebudzeniu zostaje z nich już tylko wrażenie. Notatka w telefonie wystarczy.

2. Zapytaj, którym archetypem był ten elf. Pomocnik prowadzący w nieznane? Trickster przesuwający granice? Zwierciadło ideału, do którego dążysz? Przewodnik w żałobie? Zawodowy egzaminator? Większość snów z postaciami mitycznymi można zaszufladkować w jedną z kilku kategorii — i ta szufladka sama podpowiada, czego sen dotyczy.

3. Sprawdź dzień poprzedzający sen. Czy oglądałeś coś z elfami? Grałeś w grę? Czytałeś fantasy? Jeśli tak, część warstwy „kostiumowej” snu jest po prostu efektem dnia resztkowego — ale emocja, która z niego została, jest twoja, nie filmu. Oddziel formę od treści emocjonalnej.

4. Zrób mały rytuał uważności. Wypij herbatę powoli, posiedź pięć minut przy oknie, posłuchaj jednej piosenki bez patrzenia w telefon. Sny symboliczne pracują najlepiej wtedy, gdy nie próbujesz ich od razu „rozwiązać”, lecz dasz im pobyć. Jung w „Wspomnieniach, snach, refleksjach” opisał to jako „dawanie miejsca obrazowi”.

5. Kiedy warto porozmawiać ze specjalistą? Sny z postaciami mitycznymi rzadko są problemem klinicznym. Ale jeśli sen z elfem jest częścią szerszego wzorca — natrętne wizje na granicy snu i jawy, halucynacje hipnagogiczne, które utrudniają zasypianie, doświadczenia paraliżu sennego z postaciami obcymi w pokoju — warto skonsultować się z lekarzem snu lub psychoterapeutą. Te objawy nie są groźne, ale mogą być sygnałem zaburzeń snu wymagających diagnozy.

Pytania i odpowiedzi

Zobacz takze

• Sen o aniele
• Sen o chochliku
• Sen o smoku
• Sen o modlitwie
• Sen o UFO
• Sen o Niesamowitym Hulku